Eva, Taras en Oleh
Interview

Eva (12), Taras (12) en Oleh (14) blijven in Oekraïne

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
Kidsweek
Redactie
Kidsweek

Al zeker twee miljoen Oekraïners vluchtten naar het buitenland. Maar er zijn ook veel mensen die in hun land blijven. Eva, Taras en Oleh vertellen hoe het daar nu is. 

EvaEva (12):

‘Samen met mijn vader woon ik in het centrum van Kiev. Hij is aikidotrainer, maar helpt nu de stad verdedigen. Daarom logeer ik bij vrienden in een veiligere buitenwijk. Elke avond voor het slapengaan bel ik met hem. De eerste paar dagen van de oorlog, verstopte ik me in de badkamer. Dat was de veiligste plek van de flat. Dat doe ik niet meer. We gaan zelfs niet meer naar de schuilkelder. 
Eigenlijk was ons beloofd dat we online les zouden krijgen, maar veel leraren zijn gevlucht. Dus ik kijk tekenfilms op tv, of YouTube- en TikTok-filmpjes. Ook chat ik met vrienden en klasgenoten. We hebben het goed hier. Er is elektriciteit, water en de koelkast zit vol eten. Supermarkten zijn nog open, voor de rest is alles dicht. Maar ik wil liever niet naar buiten.’

 

TarasTaras (12):

‘Al meteen toen de oorlog begon, vlogen er veel militaire vliegtuigen boven Charkov. Ook kwamen de schoten en explosies steeds dichterbij. Daarom besloten mijn ouders te vluchten naar een veiligere plek. Vrijwilligers hielpen ons. Mijn opa en oma zijn achtergebleven. Ze zijn ziek en oud en wilden niet mee. Gelukkig bellen we vaak.

Ik nam alleen mijn Lego en PlayStation mee, de hond en kat moesten achterblijven. Daar ben ik heel verdrietig over. De reis naar Dnipro was heel spannend. In het busje werd alleen af en toe gefluisterd. Onderweg zag ik veel militaire voertuigen en mensen op de vlucht. Ook klonken er explosies. Gelukkig zijn we goed aangekomen. De stad voelt als een veilig fort, waar ik ben beschermd tegen de vijand. Het is hier rustiger, waardoor ik minder stress heb. In dit soort panieksituaties moet je je hoofd koelhouden.’

OlehOleh (14)

Ken je Oleh nog? Twee weken geleden spraken we hem. Toen woonde hij nog in Marioepol, een van de steden waar het hevigst wordt gevochten. Oleh kon al op de tweede dag van de oorlog vluchten. Samen met zijn moeder, zusje en wat andere families reden ze naar een dorpje in de buurt van de stad Chernivitsi. Het was een autorit van drie dagen. Hier zijn ze veilig. Toch wil Oleh het liefst meevechten aan het front, net als zijn vader. Met hem kunnen ze heel af en toe bellen. ‘Ik geloof dat hij blijft leven en dat we elkaar aan het einde van de oorlog weer terugzien.’

Door Mariia Shepel en Natallia Ohorodnia

Anderen lazen ook: Oekraïens meisje dat Let it Go zingt gaat viral

Altijd op de hoogte blijven van nieuwtjes die voor kinderen interessant zijn? Volg ons via FacebookInstagram, de wekelijkse nieuwsbrief of neem een proefabonnement op de krant!

DEEL DIT ARTIKEL Facebook